Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Do Justyny - Interpretacja utworu

Tematem wiersza Karpińskiego „Do Justyny” jest tęsknota bohatera lirycznego za wiosną i za ukochaną dziewczyną. Sama tematyka utworu sytuuje go w kręgu literatury sentymentalnej.

Poeta opowiada o swojej tęsknocie za pomocą uniwersalnych archetypów. Zestawia swój stan z obrazem otaczającej go natury i dostrzega wyrazisty kontrast między własnym stanem emocjonalnym a budzącą się do życia przyrodą. Podczas gdy wiosenne dni pełne są blasku słońca, on sam cierpi na brak duchowego światła, a więc nadziei i miłości. W naturze zboże przygotowuje się do wydania kłosów, które są symbolem owocowania i pokarmu, czyli życia.  Bohater liryczny nie może natomiast cieszyć się swoim istnieniem. Z kolei śpiew słowika stanowi tu alegorię wolności, której mężczyzna jest pozbawiony. Kwiat jest zaś symbolem miłości i radosnego życia. Są to więc rzeczy, o jakich podmiot liryczny bezskutecznie marzy.

Tekst kończy apostrofa do wiosny. Bohater liryczny występuje tu w roli gospodarza, który cierpi z powodu nieurodzaju własnych plonów, prosi zatem naturę, aby wróciła mu nadzieję, wolność, kobietę i miłość. Głównym archetypem, do jakiego odwołuje się poeta, jest obraz jałowej ziemi pozbawionej możliwości owocowania.